معرفت

اسكندر مقدونى

رفيع رفيعي — Mon, 26 Mar 2012 00:07:00 GMT

اسكندر مقدونى فاتح سى و شش كشور اسكندر در ميان پادشاهان ، شهره جهان است ، آوازه كشورگشائى و جهانگيرى و اقتدار او به همه جا رسيده ، خاور تا باختر، روم و ايران و هند تا چين و تبت ، همه را تحت تسخير كشيد و گشاينده سى و شش مملكت گرديد، فردوسى در ديوان معروفش درباره او مى گويد: ((كه او سى و شش پادشاه را بكشت )) بالاخره او آنچنان عظمت و اقتدار پيدا كرد كه به هر ديار كه يورش مى برد و به هر كشور لشكر مى كشيد، سلاطين و بزرگان آن ديار با تقديم هدايا از او استقبال مى كردند و در برابر او سر تعظيم فرود مى آوردند در خطه هاى مختلف جهان شهرهائى به نام تاءسيس و مجالسى به نامش بر پا مى كردند. عجيب اينكه تمام اين كشورگشائى ها و فتح و جهانگيرى در مدت بسيار كوتاهى يعنى در پانزده سال ، آن هم در دنياى آن روز انجام گرفته است ، چون مجموع مدت سلطنت او از پانزده سال تجاوز نمى كند كه 9 سال پيش ‍ از قتل ((دارا بن دارا)) و شش سال پس از مرگ او بوده است . او در سن 21 سالگى زمام امور سلطنت را به دست گرفت و در سن 36 سالگى يك كشور پهناورى را كه با زور و شمشير بدست آورده بود پشت سر گذارده ، ناگزير دل از دنيا بركند و ديده از جهان بربست . (1)

ط³غŒط²ط¯ظ‡ ط¨ط¯ط±

رفيع رفيعي — Sun, 25 Mar 2012 07:02:00 GMT

ظ‚ط¯غŒظ… ط±ظˆط² ط³غŒط²ط¯ظ‡ ط¹غŒط¯ ط§ط² ط®ط§ظ†ظ‡ ط¨غŒط±ظˆظ† ظ…غŒط§ظ…ط¯ظ†ط¯ ط¯ط®طھط±ط§ظ† ط³ط¨ط²ظ‡ ظ‡ط§ ط±ط§ ط¨ظ‡ ظ‡ظ… ع¯ط±ظ‡ ظ…غŒط²ط¯ظ†ط¯ ظˆظ…غŒع¯ظپطھظ†ط¯ ط³غŒط²ط¯ظ‡ ط¨ط¯ط± ط³ط§ظ„ ط¯ع¯ط± ط®ط§ظ†ظ‡ ط´ظˆظ‡ط± ط¨ع†ظ‡ ط¨ظ‡ ط¨ط؛ظ„

هفت سين از نظر امام علي (ع)

رفيع رفيعي — Tue, 20 Mar 2012 06:12:00 GMT

جادارد که به تمامي مسلمانان چهان وبه خصوص به بازديد کنندگان اين سايت عيد نوروز رابه شما تبريک بگويم وعيدي شما مسلمانان ظهور جضرت مهدي (عج) باشدوبرائ شما ارزوي موفقيت مي کنم هفت سين واقعي از نظر مولا علي (ع) اين است هفت ايه در قران است که با سين وسلام شروع ميشود که ان ايه ها ايه 5سوره قدر وايه 79و120و130و181و109در سوره صافات وايه 30 در سوره زمرمي باشد واين ايه ها را با مسک وگلاب وزعفران در ديوار هي داخلي کاسه با هر ظرف چيني بنويسند هنگامي که سال نو شد اب روي ان بريزند خود وعزيزانشان بياشامند تا يک سال از خطر عجل معلق حفظ خواهد شد

امواج ضد مذهبي در قرون اخير

رفيع رفيعي — Sun, 04 Mar 2012 10:34:00 GMT

امواج ضدّ مذهبى در قرون اخير

حق داريم تعجب كنيم كه چرا در قرون اخير -

1. تاريخ ويل دورانت جلد اوّل، صفحه 88 و 89.

2. حس دينى يا بعد چهارم روح انسانى، صفحه 1.

[ 23 ]

مخصوصاً از قرن 16 ميلادى به بعد - موج شديدى بر ضدّ مذهب در كشورهاى غربى آشكار شد، و بسيارى از روشنفكران غربى به سرعت از كليسا فاصله گرفتند، و آنها كه مى خواستند نسبت به مذهب وفادار بمانند به پاره اى از مذاهب شرق و يا نوعى عرفان منهاى مذهب روى آورده; و جمع كثيرى به «ماترياليسم» و مكاتب مشابه آن گرويدند. عدّه اى آشكارا به پيكار در برابر كليسا دست زدند، و عدّه اى نيز به همان وضع مذهبى سابق خود وفادار ماندند.

بررسى ريشه هاى اين موضوع نشان مى دهد كه اين پديده با توجه به شرايط خاصّ محيط اروپا غير منتظره نبود «به عبارت روشنتر»: عوامل جنبش هاى ضدّ مذهبى و گرايش هاى ماترياليستى اروپا را، بايد در ژست خاصّ كليسا و چهره اى كه در برابر رنسانس، و پيشرفت روز افزون دانشمندان علوم طبيعى در زمينه هاى مختلف جهان شناسى و كشف اسرار طبيعت به خود گرفته بود; جستجو كرد.

هنگامى كه كليساى قرون وسطى (مخصوصاً در قرن هاى 13 تا 15) به مبارزه با علم برخاست، و دامنه اين مبارزه را حتّى به قرون 16 و 17 نيز كشاند، و جنبش هاى علمى را از طريق تشكيل «انگيز يسيون» و محكمه تفتيش عقايد سركوب كرده، فرمان محكوميّت علم را صادر نمود و گاليله را به پاى ميز محاكمه كشانده و وادار به توبه از اعتقاد به حركت زمين كرد، واكنش دانشمندان در برابر چنين تعليماتى در برداشت.(1)

1. به كتاب دانشمندان جهان علم نوشته «نارد كوهن» مراجعه شود.

[ 24 ]

آنها بر سر دو راهى «علم» و «دين» (البتّه دين به آن صورتى كه در آن محيط و زمان معرّفى شده بود) به طور قطع علم را انتخاب كردند زيرا كه پايه هاى آن را شخصاً با مشاهده و آزمايش محكم كرده بودند.

اشتباه در محاسبه و مقايسه همه اديان با وضع خاصّ كليساى قرون وسطى، سبب شد كه بعضى از دانشمندان به مبارزه با همه اديان برخواسته و همه مذاهب را رسماً نفى كنند و حتّى اصلى را بعنوان «عدم سازگارى دين و علم» ابداع نمايند!.

ولى مطالعه در وضع نهضت علمى اسلام كه از همان قرن نخستين آغاز شد، و در قرن دوّم و سوّم هجرى بارور گرديد، نشان مى دهد كه محيط هاى اسلامى رنگ ديگرى داشت، چرا كه اين نهضت به زودى موجب پيدايش دانشمندانى، چون «حسن بن هيثم» فيزيكدان معروف اسلامى و «جابر بن حيان» كه غربى ها به او «پدر علم شيمى» نام داده اند، و ده ها تن مانند آنها شد، تا آنجا كه كتابهاى آنان، دانشمندانى همچون «راجزر بيكن» و «جان كپلر» و «لئوناردوا» را تحت تأثير خود قرارداد، و جالب اين كه همه اين علم آفرينى ها در قرون وسطى و مقارنِ مبارزه شديد كليسا با رنسانس و پرچمداران نهضت علمى جديد روى داد.

البتّه نبايد فراموش كرد كه سهم دانشمندان و متفكرّان ايران در نهضت علمى اسلام بيش از ديگران بود جنبش اسلام - به اعتراف همه مورّخان شرق و غرب كه در پيرامون تمدّن اسلامى بحث كرده اند - يك جنبش علمى وسيع را در جهان برانگيخت، كه اثر آن در رنسانس و نهضت علمى اروپا به خوبى مشهود است.

بنابراين عواملى كه براى فاصله گرفتن روشنفكران از مذهب در

[ 25 ]

غرب وجود داشت، نه تنها در اسلام وجود ندارد، بلكه عواملى درست در جهت مخالف آن ديده مى شود.

كوتاه سخن اين كه:

«نهضت اسلامى» پيوند خاصّى با «نهضت هاى علمى» جهان داشت، و به همين دليل سرچشمه «پيدايش دانش و علوم فراوانى» شد، در عين حال نمى توان انكار كرد كه پاره اى از مشاجرات و اختلافات ميان ملل اسلامى - كه از قرن پنجم هجرى به بعد شدّت يافت - كوته بينى ها، «عدم درك صحيح تعليمات اسلام»، گرايش به جمود، و عدم توجّه به روح زمان، سبب عقب ماندگى بسيارى از كشورهاى اسلامى گرديد.

از طرف ديگر عدم معرّفى اسلام به معناى واقعى به «نسل جوان» نيز اين مشكل را پيچيده تر ساخته و به تدريج نقش سازنده اسلام در زمينه هاى مختلف تمدّن بشرى كاهش يافت، تا آنجا كه جمعى از جوانان چنين تصوّر كرده اند كه گويا مسلمانان هميشه به همين صورت كنونى بوده اند.

ولى به طور قطع با زنده كردن اين تعليمات و معرّفى صحيح آن به خصوص به طبقه جوان، دوباره روح نهضت علمى نخستين در مسلمانان زنده خواهد شد.

شبهات وهابيت

رفيع رفيعي — Fri, 06 Jan 2012 16:26:00 GMT

تحقيق حاضر بحثى بسيار فشرده در خصوص شبهاتى است که فرقه وهابيت طرح کرده و در ضمن آن به ساير فرقه مسلمين، خصوصاً شيعيان حمله مى کند. لذا در ابتدا لازم است مطالب کوتاهى در خصوص تاريخچه پيدايش فرقه وهابيت و وابستگى فکرى آنان توضيح داده شود  .
اين فرقه توسط محمدبن عبدالوهاب در قرن دوازدهم هجرى قمرى پايه گذارى گرديد و پايگاه آن عربستان بود. با سقوط امپراطورى عثمانى، سرزمين حجاز به تصرف خاندان مسعود در آمد و با پيوند خانواده مسعود و محمدبن عبدالوهاب فرقه وهابيت از پايگاه و حمايت سياسى قوى برخوردار گرديد و به تدريج به نشر افکار و عقايد خويش در سرتاسر جهان اسلام پرداخت که در اين ميان امتياز برخوردارى از توليت حرمينى شريفينى موقيعت بسيار مناسبى براى اين تفکر ايجاد نمود. فرقه وهابيت ريشه در تفکر "سلفى" دارد که معتقد به بازگشت به شيوه علماى سلف و بازنگرى در اساس دين و پيراستن آن از بدعتها و مواردى است که بعدها به نام دين بر دين تحميل شد، و نشان دادن توحيد واقعى و اصيل و ناب مى باشد  .
تاريخ تفکر سلفى به چند برهه تقسيم مى شود که برهه اول از آن چهره يابى چون مالک ابن انس و سفيان ثورى و برخى ديگر از محدثينى قرون اوليه مى باشد که در ادامه تجسم کامل آن را در شخصيت احمدبن حنبل مى توان يافت که پيشواى تمام وهابيون فعلى مى باشد. ارکان اساسى اين تفکر را موارد زير تشکيل مى دهند  :
1- عدم دخالت عقل در نقل و اتکاء به ظواهر آيات در روايت و طرد هر گونه مباحث عقلى و کلامى به عنوان بدعت از جمله نتايج اين نحوه تفکر افتاده به دامن "تجسيم" و "تشبيه" بوده است که بر حسب ظاهر بعضى آيات براى خداوند صفات جسمانى تأمل گرديده اند  .
2- اخبارگرى و حديث گرايى افراطى بدين معنى که هر گونه حديثى را معتبر دانسته و آن را ملاک عمل قرار مى دادند و توجهى به درجه اعتبار احاديث نداشتند  .
3- متابعت کامل از شيوه سلف (حماسه و تابعينى) حتى در امور جارى زندگى و ردّ هر گونه مغايرت با آن سيره تحت عنوان بدعت  .
اين شيوه از تفکر به تدريج با ورود اشاعره به آن و همزمان وارد کردن عناصر عقلانى و کلامى به آن کمى از مسير اوليه خويش منحرف گرديد تا مجدداً در قرن هشتم هجرى قمرى ابن تيميّه دمشقى مجدداً به احياء مکتب احمدبن حنبل قيام کرد و به تقويت اساسى آن پرداخت. پس از او شاگردش "ابن تيّم جوزى" ادامه دهنده راه او شد و از آنجا که عقايد ايشان توسط جمع کثيرى از مسلمين قابل تحمّل نبود مجدداً اين تفکر در محاِ قرار گرفت تا مجدداً محمدبن عبدالوهاب با تأسيس فرقه وهابى در قرن دوازدهم هجرى قمرى به احياء آن همت گماشت. لذا تفکر فعلى وهابيت که با پشتوانه سياسى و نظامى قابليت طرح مجدد يافته است بيش از همه متکى به آراء و نظرات "ابن تيميّه" مى باشد. اين فرقه به زعم خود به شناسايى بدعتهايى که در دين وارد شده و در اسلام ناب سابقه نداشته، پرداخت و کمر همت براى مبارزه با آنان بسته است. در ادامه بعضى از اين موارد که ابتداءً توسط امثال ابن تيميّه و سپس توسط وهابيون تحت شبهات طرح گرديده عنوان شده و سپس با تکيه بر منابع اسلامى و آيات و روايات و سيره پاسخ داده مى شود.

2- شفاعت:
طلب شفاعت از غير خداوند به اين نحو که گفته شود اى اولياء خدا در روز قيامت شفيع من در نزد خدا باشيد تا از عذاب الهى در امان باشم، صحيح نيست و فقط بايد طلب شفاعت از خود خداوند صورت گيرد و خصوصاً اگر طلب شفاعت از روح مرده اى که به برزخ منتقل شده، صورت پذيرد اين عين شرک محسوب خواهد گرديد.
پاسخ:
اولا- طلب شفاعت همان "طلب دعا" مى باشد يعنى ما از افراد موجه يا ارواح مقدّسه و يا ملائکه الهى مى خواهيم که براى ما طلب آمرزش و دعا بنمايد، و طلب دعا و آمرزش از پيامبر يا صالحان امرى پسنديده است که وهابيون نيز در هنگام زنده بودن فرد آن را جائز مى شمرند.
* نيشابورى در تفسير خويش در ذيل آيه شريفه "و من يشفع شفاعة حسنة يکن له نصيب منها..." مى گويد: شفاعت به درگاه خداوند همان دعا کردن شخصى مسلمان مى باشد.
* فخررازى در تفسير آيه شريفه "و يستغفرون للذين آمنوا ربّنا وسعت کل شى رحمةً" مى گويد: اين آيه نشان مى دهد که ملائکه انسانهاى گناهکار را شفاعت مى کنند. (تفسير مفاتيح الجنان) پس اگر ما از فرشتگان چنين تقاضايى بکنيم مرتکب خلافى نگرديده ايم.
* همچنين خداوند به پيامبر مى فرمايد: "واستغفر لذنبک و للمؤمنين و المؤمنات".
* نجارى در صحيح بابى دارد بنام "اذ استشفعوا الى الامام يستسقى لهم لم يردّهم".
ثانياً- اينکه وهابيون عنوان مى کنند طلب دعا از فرد پس از مرگ او جايز نيست و لذا نمى توان از پيامبر يا ائمه يا سايرين پس از مرگ طلب دعا نمود، نيز نادرست است چرا که براساس آيات و روايات پيامبر و ائمه و شهدا و نظاير آنان با مرگ نمى ميرند و بلکه زنده مى باشند.
* "و لاتحسبن الذين قتلوا فى سبيل اللّه اموات بل هم احياء عند ربهم يرزقون".
* على (ع) پس از تفسيل پيامبر (ص) خطاب به ايشان فرمود:
"بابى انت و امّى اذکرنا عند ربک واجعلنا من بالک"، (نهج البلاغه- خطبه 235)
* ابوبکر نيز پس از وفات پيامبر، خطاب به جسد مطهر ايشان گفت:
"بابى انت و امّى طبت حيّاً و ميّتاً واذکرنا عند ربکً" (السيرة الجبيه- 3/392)
ثالثاً- آنچه شرک محسوب مى شود و توجيه عبادى و توحيد افعالى را مخدوش مى سازد آن است که ما وقتى طلب شفاعت از غير خدا مى کنيم او را قادر بالاستقلال بدانيم و به جاى خداوند او را قرار دهيم و حال آنکه چنين نيست و ما تنها آنان را به واسطه آبرويى که در نظر خداوند دارند واسطه بين خود و معبود قرار مى دهيم.
* "والذين لايدعون مع اله الهاً آخر..." (سوره شريفه فرقان- آيه 68)
آيه اشاره دارد که اگر با خدا و هم عرض او ديگرى را بخوانيد مشرک گشته ايد.
* "و يعبدون من دون اله ما لايفرّهم و لاينفعهم و يقولون هولاء شفعاءنا عنداله" (سوره شريفه يونس- آيه 18)
باز ملاحظه مى گردد که بحث "عبادت غير خدا" مطرح مى باشد و ملاک شرک عبادت غير او مى باشد.
* "و اذ تخلق من الطينى کهية الطير باذنى نتنفخ فيها فتکون طيراً باذنى..." (سوره شريفه مائده- آيه 110)
در اين آيه شريفه نيز ديده مى شود که اگر حضرت عيسى (ع) و يا ساير اولياء الهى قدرتى دارند همه "باذن اللّه" مى باشد و هيچ کس از خود مستقلا قدرتى ندارد، لذا اگر ما با اين ديدگاه از اولياء الهى طلب دعا و شفاعت نمائيم مشکلى ايجاد نخواهد گرديد.

3- توسل:
در زمينه توسل به ارواح طيّبه و طلب دعا از آنان به درگاه الهى نيز مشابه مسئله شفاعت وهابيون معتقد به شرک و بدعت مى باشند.
پاسخ:
اولا- پاسخى که در جواب شبه قبلى بيان شد در اينجا صادِ است که به چند مصداِ ديگر اشاره مى شود:
* "و لو انّهم اذ ظلموا انفسهم جاءوک ناستغفرواللّه واستغفر لهم الرسول لوجدوا اللّه توان رحيماً"،
(سوره شريفه نساء- آيه 64)
* مرويست عثمان بن ضيف از پيامبر (ص) که به مرد نابينا که طلب دعا از ايشان نموده بود فرمود:
وضو گرفته دو رکعت نماز بخوان و سپس بگو: "اللهم انى اسالک واتوجه اليک بنبيک نبى الرحمة. يا محمد انى اتوجه بک الى ربى فى حاجتى للتغنى. اللهم ثفعه لى".
اين حديث که در سنتى ابن ماجه، صحيح ترندى، مسنداحمد، مستدرک حاکم و مسانيد ديگر ذکر گرديده است، نشان مى دهد که وقتى ما از پيامبر سؤالى مى کنيم به خاطر نزديک تر بودن او به خداوند است و همچنين ديده مى شود که مستقيماً مى توان خطاب به پيامبر نيز از او طلب دعا نمود.
ثانياً- مشروعيت توسل نه تنها در نزد علماى شيعه، بلکه در نظر علماى اهل سنت نيز معتبر مى باشد.
* قاضى عياض روايت کرده که ابوجعفرمنصور در مسجد پيامبر (ص) با مالک بن انس روبرو شد و از او پرسيد آيا رو به قبله نموده و دعا کنيم يا رو به سوى پيامبر گردانم مالک جواب داد: چرا رخسار خود را از پيامبر برمى گردانى در حالى که او وسيله تو و پدرت آدم تا روز قيامت است، رو به جانب قبر نموده و او را شفيع خود قرار ده تا نزد خداوند شفاعتت کند. (الغدير 5/135)
* اين اشعار منسوب است به محمّدبن ادريس شافعى:
آل النبى ذريعتى***و هم اليه وسيلتى
ارجوا بهم اعطى غداً***بيهدى اليمنى صحيفتى
(کشف الارتياب 318)
* عمر به عباس عموى پيامبر متوسل مى شد تا او را استسقاء نمايد. (الغدير 5/144)
ثالثاً- سيره عملى علماى اهل سنّت نيز مطلب فوِ را تأکيد مى کند:
* خطيب بغدادى در تاريخ خود مى گويد: در سمت غرب بالاى شهر، مقابر قريش است که در آن موسى بن جعفر (ع) و جمعى ديگر مدفون مى باشند. پس با واسطه از ابوعلى خلال شيخ حنابله نقل مى کند:
"ما همّنى امر فقصدت قبر موسى بن جعفر فتوسلت به الّا نهل اله تعالى لى ما احب" (تاريخ بغداد 1/120)
ملاحظه مى شود که شيخ حنابله از قبر امام هفتم شيعيان تقاضا کرده و به ايشان متوسل مى شده است.‏
‏* همچنين خطيب در تاريخ خود از شافعى نقل مى کند: "من به مزار ابوضيفه تبرّک جسته و همه روزه آن را زيارت مى کنم و چون مرا حاجتى رسد دو رکعت نماز گزارده و در کنار قبر او آمده و از خداوند حاجتم را مى خواهم که هنوز دور نشده روا مى شود. (تاريخ بغداد 1/123)

4- تبرّک:
وهابيون مى گويند: تبرّک جستنى به آثار و يا وسائل پيامبر و يا اولياء الهى حرام و بدعت مى باشد و لذا مجاز نمى باشد، اگرچه در مورد پيامبر حالت حيات ايشان را استثنا نموده اند، زيرا که ادله بسيارى وجود دارد که در هنگام حيات ايشان به زيادى آب وضو، تار سو، آب دهان و موارد ديگر تبرّک جسته و به عنوان شفا آنها را استفاده مى کرده اند.
پاسخ:
اولا- تلقى وهابيت از "بدعت" تلقى غلطى است چرا که از نظر آنان هر آنچه که در گذشته سابقه نداشته است قابل ارتکاب در حال نمى باشد و لذا طبق همين اعتقاد بوده که مظاهر تمدن جديد نظير تلگراف و غيره از طرف سران مذهبى اين فرقه بدعت محسوب مى گرديد. امّا معنى صحيح بدعت "ادخال ما ليس من الدين فى الدين" مى باشد، يعنى چيزى را که دين در مورد آن اظهارنظر کرده و مردود شمرده آن را بدين اضافه بنماييم امّا در مورد امور مباح که دين در آن مورد نظر خاصى ندارد چنانچه مورد ارتکاب قرار گيرد از مصاديق بدعت نمى تواند شمرده شود.
ثانياً- در مورد تبرّک دلائل بسيارى وجود دارد که اين کار از امور مستحب مى باشد و قطعاً جايز است به شرط اينکه نيت در تبرّک، استمداد از روح بزرگ اولياء الهى باشد نه اينکه بالاستقلال براى آنها قدرتى قائل شويم و به شرط اينکه با تبرّک به اشياء مختلف خود آن اشياء چنانچه بت پرستان مى کنند مدّنظر نباشد.
حال به مواردى که حاکى از جواز تبرّک از نظر شرعى و اسلامى مى باشد اشاره مى کنيم:
* "اذهبوا بقميصى هذا فالقوه على وجه ابى يأت بصيراً" (سوره شريفه يوسف- آيه 91)
مى بينيد که پيراهن يوسف (ع) مى تواند چشم يعقوب (ع) را شفا بخشد و تبرّک به آن مجاز مى باشد.
* عبداللّه بن احمدبن حنبل مى گويد: از پدرم درباره مردى که منبر پيامبر خدا را لمس نموده و بوسيده و به آن تبرّک مى جويد و همين کار را با قبر ايشان هم مى کند پرسيدم، وى گفت: اشکالى ندارد. (وناءالوفاء 2/433)
* ابراهيم بن عبدالرحمن بن عبدالقارى روايت مى کند که ديدم عبداللّه بن عمر دست خود را بر منبر پيامبر مى کشد و سپس بر روى خود مى مالد. (طبقات ابن سعد 2/13)
* از داوودبن ابى صالح روايت شده که روزى مروان بن حکم مردى را يافت که جبينى خود را بر قبر پيامبر (ص) نهاده بود. مروان گريبان او را گرفته و پرسيد: مى دانى چه مى کنى آن مرد که ابوايوب انصارى بود روى خود را برگردانده پاسخ داد: آرى، ولى من کنار سنگ نيامده بلکه نزد پيامبر خدا آمده ام و شنيدم که آن حضرت مى گفت: بر دين من مگرييد آنگاه که شايستگان آن را رهبرى نمايند، بلکه آنگاه بگرييد که نااهلان آن را رهبرى مى کنند. (الغدير 5/149)
ثالثاً- اينکه استدلال گرديده که در حيات پيامبر تبرّک جايز، امّا در ممات ايشان جايز نيست. چه وجهى مى تواند داشته باشد، مگر اينکه العياذباللّه پس از مرگ پيامبر ما ايشان را فوت شده تلقى کنيم، حال آنکه چنين نيست و حتى پس از موت ايشان نيز بنابر آيات قرآن ايشان زنده مى باشند و مانند زمان حيات منشأ برکات خواهند بود.
رابعاً- خود وهابيون عامل به گفته هاى خويش نيستند از جمله اينکه به نقل از حضرت آيت اللّه جعفرالهادى در مجلس نهارى که ماى بن باز (از رهبران مذهبى وهابيت) نيز حضور داشت، پس از صرف ناهار حاضرين به تبرّک غذاى باقى مانده ماى بن باز پرداختند و مورد نهى و نکوهشى نيز قرار نگرفتند.

5- زيارت قبر پيامبر (ص) و ساير قبور اولياء:
ابن تيّمه و وهابيون معتقدند سفر به قصد حتى زيارت مرقد پيامبر (ص) و کلّاً هر زيارتى حرام است و مجاز نمى باشد و احتمالا آن را نوعى تقرب به غير خدا و از مقوله شرک به حساب مى آورند و ضمناً ابن تيّمه ادعا نموده است کليه روايات وارده در اين موضوع نيز بوده و در صماح و سنن و مسانيد ذکر نگرديده است.
پاسخ:
اولا- ظاهراً در ابتداى اسلام پيامبر از زيارت قبور نهى مى کرده، امّا بعداً آن را مجاز شمرده و به آن ترغيب نموده است. البته احتمالا دليل نهى اوليه آن بوده که قبور آن زمان مربوط به مشرکين و بت پرستان بوده است. از جمله ايشان فرموده اند:
* "زور القبور فانّها تذکرکم الاخره" (سنن ابن ماجه- 1/113)
* "...فزدروها فانّها تزهد فى الدنيا..." (سنن ابن ماجه- 1/114)
* "...فانّه يرِّ القلب و يدمع القينى..." (سنن نسايى- 4/89)
که تمامى اينها حاکى از آن است که زيارت قبور موجب کاهش دلبستگى به دنيا و عبرت آموزى و توجه به آخرت مى شود.
* محمّدابوزهره از معتقدانهاى معاصر مصر در کتابى راجع به ابن تيميّه در اين مورد او را مورد استناد قرار مى دهد و مى گويد: ما مخالف ابن تيميّه هستيم که تبرّک به زيارت قبر پيامبر را منع کرده، زيرا منظور ما از تبرّک عبادت و تقرّب به خدا به واسطه مکان مشخص نيست بلکه مقصود يادآورى و کسب عبرت و بصيرت است و کدامين مسلمان است که زندگى پيامبر و سيره هدايت و جنگ ما و جهاد آن بزرگوار را دانسته و سپس به مدينه رفته و احساس نکند که در همين مکان پيامبر آمد و کرده و مردم را به راه حق مى خواند و يا اينکه عبرت نگرفته و روحانيت اسلام و عظمت پيامبر را در نيابد. مگر آنکه چنين انسانى از ياد خدا اعراض نموده و کوردل شده باشد. (المللوالنحل 4/58)
* "لايشد الرحال الّا الى ثلاثة مساجد، المسجدالحرام و المسجدالاقصى و مسجدى هذا"
(صحيح مسلم کتاب الحج 2/1014)
ثانياً- علامه امينى اين احاديث خصوصى را جمع آورى نموده که به بعضى آنها اشاره مى گردد:
* "من زار قبرى وجبت له شفاعتى" (بروايت عبداللّه بن عمر)
اين حديث را 41 تن از حفاظ حديث اهل سنت از جمله ابن خزيم، دارقطنى، سيوطى و ابن عساکر نقل نموده اند.
* "من جاءنى زائراً لاتحمله الّا زيارتى کان حقّاً على ان اکون له شفيعاً يوم القيامة" (بروايت عبدابن عمر)
اين حديث را 16 تن از جمله ابوحامدغزالى، سبکى، سيوطى و سمهودى نقل کرده اند.
* "من حج البيت و لم يزرنى فقد جفانى" (بروايت عبداله بن عمر)
اين حديث را 19 تن از جمله سبکى و سمهودى نقل کرده اند.
* "من زار قبرى کنت له شفيعاً و من مات فى احد الحرمينى بعث اله عزّوجّل فى الامنينى يوم القيامه"
(بروايت عمر)
اين حديث را يازده تن از جمله بيهقى، ابن عساکر، سبکى و سمهودى نقل نموده اند.
* "من زارنى بعد مدتى فکانمّا زارنى فى حياتى..." (روايت حاطب بن ابى بلتمه)
اين حديث را 13 تن از جمله دارقطنى، بيهقى و ابن عساکر و ديگران بيان نموده اند.
* "من زارنى بالمدينه محتسباً کنت له شفيعاً" (روايت انس بن مالک)
اين حديث را 21 تن از جمله حاکم نيشابورى، ابن عساکر، سبکى و ديگران نقل نموده اند.
ثالثاً- بسيارى از فقهاء اهل سنت نيز نظر ابن تيميّه در اين خصوص را رد نموده اند از جمله:
* "تقى الدين شافعى" که کتابى بنام "شفاء السقام فى زياده خير الانام" در ردّ اين نظر نگاشته است.
همچنين در باب استحباب زيارت پيامبر، مسئله را اجتماعى دانسته است.
* "عبداللّه بن احمدبن تداله" از فقهاى مشهور حنبلى در کتاب خود المخنى زيارت قبر پيامبر را مستحب دانسته است.
* "نورالدين سمهودى در وناءالوفاء نه تنها زيارت قبر نبى بلکه قصد انجام آن را نيز قرب دانسته است.
* "ابن حجرهيتمى شافعى" کتابى در رد نظر ابن تيميّه بنام "الجوهر المنظم فى زيارة قبر المکرم" نوشته است.
* "محمّدبن على شوکانى" در نيل الاوطار معتقد است که تمام علماء زيارت قبر نبى (ص) را مستحب مى دانند و حتى بعضى از مالکيه و ظاهريه آن را واجب شمرده اند.
* "فقهاى مذاهب اربقه نيز به استحباب زيارت قبر نبى (ص) فتوا داده اند. (الفقه على المذهب الاربقه 1/505)

6- گريه بر اموات و اقامه مجلس عزا:
وهابى ها معتقدند گريه بر اموات و اقامه مجلس عزا، بدعت بوده و لذا حرام مى باشد.
پاسخ:
اولّاً- شواهد بسيارى وجود دارد که اولياء الهى به اين کار اقدام نموده اند از جمله:
* پيامبر (ص) هنگام زيارت قبر ما در خود گريست. (سنن بيهقى 4/70)
* پيامبر (ص) پس از فوت پسرش ابراهيم بشدت گريست. عبدالرحمان بن عوف پرسيد: تو نيز مى گريى اى رسول خدا حضرت پاسخ داد: "انّ العين تدمع و القلب يحزن و لانقول الا ما يرضى ربّنا و انّا بفراقک يا ابراهيم لمحزونون" (الفصول المهّم)
* پيامبر (ص) بر مرگ يکى از نوادگان خود گريست. سعد به ايشان گفت: اين چه حالى است ايشان جواب فرمود: "هذه رحمة جعلها الله فى قلوب عباده و انّا يرحم اللّه فى عباده الرحماًء. (الفصول المهّم)
* احمدبن حنبل مى گويد: وقتى پيامبر از جنگ احد برگشت و ديد که زنان در فقدان شوهران مقتول خويش گريه مى کنند فرمود: "لکن حمزة لابواکى له" که زنان چون اين سخن شنيدند بر حمزه گريستند. (الفصول المهّم)
* وقتى خبر شهادت جعفر (ع) به پيامبر (ص) رسيد، همسرش اسماء بنت عميس پيش ايشان آمد و پيامبر به او تسليت گفت. بار ديگر فاطمه در حالى که مى گريست وارد شد و فرياد يا عموجان سر داد و پيامبر (ص) فرمود: بر همچون جعفرى سزاوار است همه بگريند. (الفصول المهّم)
* پس از مرگ پيامبر (ص) حضرت زهرا (س) بر سر قبر پدر مى گريست. (النص و الاجتهاد)
* على (ع) نيز در مرگ فاطمه (س) گريست. (النص و الاجتهاد)‏
‏* وقتى رقيه دختر پيامبر فوت کرد زنان بر او گريستند و عمر کوشيد تا با تازيانه آنان را نهى کند.
در اين هنگام پيامبر (ص) فرمود: آنان را به حال خود واگذار تا بگريند... (مسنداحمد 1/335)
* همچنين يعقوب پيامبر (ص) در فقدان يوسف (ع) چنان گريست که بينايى خود را از دست داد.
ثانياً- گريستن و اقامه مراسم عزا و ماتم نه تنها نشانه رحمت و عاطفه مى باشد بلکه گراميداشت فضائل و کمالات و تجليل از عظمت و بزرگى است.

7- بزرگداشت مواعيد و اقامه جشن:
از نظر وهابيون بزرگداشت مواعيد نيز مانند مراسم عزا و ماتم بدعت و غيرمجاز مى باشد.
پاسخ:
اولا- همانگونه که قبلا گفته شد نشانه اى از بدعت در اين عمل مشاهده نمى شود و بلکه شواهدى بر آن نيز در تاريخ اسلام موجود مى باشد.
ثانياً- باز همانطور که گفته شد، اين مراسم در جهت تبليغ فضائل انسانى و ترغيب سايرين به آن و براى تعظيم شعائر الهى است.
"و من يعظم شعائر اله فانها من تقوى القلوب" (سوره شريفه حج- آيه 32)

8- سوگند به غير خدا:
وهابيون همچنين سوگند به غير خدا را يا شرک و حرام مى شمرند.
پاسخ:
اوّلا- همانطور که گفته شد اگر سوگند به غير خدا، با اين نيت باشد که غير خدا قادر بالاستقلال است شرک مى باشد و گرنه حرام نمى باشد.
ثانياً- در مواضع مختلف در قرآن و روايات نمونه هاى سوگند به غير خدا مشاهده مى شود که بهترين نمونه آن آيات فراوانى است که به شمس، قمر، نجم و...توسط خود حضرت حق قسم خورده شده است.

9- نتيجه گيرى:
نتيجه نهايى اين تحقيق آن است که وهابيون با درک نادرست از مفهوم بدعت و شرک ساير فرقه مسلمين را مطرود دانسته و اعمال آنها را تخطئه مى کنند و حال آنکه خود به اعمالى روى آورده اند که مورد آن کامل بدعت محسوب شده و تخلف از سيره قطعى پيامبر (ص) و اولياء الهى مى باشد و همانطور که در طول تاريخ نيز نشان داده شده، اگر نبود پشتوانه سياسى اين فرقه، اين تفکرات در ميان جوامع اسلامى هيچگونه جايگاهى نداشتند.
‏
مراجع:
1- قرآن کريم
2- نهج البلاغه، تحقيق دکترصحبى صالح، دارالحجر، قم
3- بحوث فى المللوالنحل، جعفرسبحانى، مؤسسه نشر اسلامى، قم
4- تاريخ بغداد، خطيب بغدادى، -، مصر
5- سنن ابن ماجه، ابن ماجه، دارالکتب العلميّه، بيروت
6- سنن کبرى، بيهقى، دارالمونة، بيروت
7- سنن سنايى، سنائى، دارالمونة، بيروت
8- صحيح نجارى، نجارى، درالمونة، مصر
9- صحيح مسلم، مسلم، دارالمونة، بيروت
10- الغدير، علامه امينى، دارالکتب الاسلاميه، تهران
11- الفصول المهمّه فى تأليف الامّه، شرف الدين عاملى،مطبعة عرفان، صيدا
12- مسند، احمدبن صنبل، مطبعة عرفان، صيدا
13- النص و الاجتهاد، شرف الدين عاملى، سيدالشهدا، قم
14- الطبقات، ابن سعد، -، -
15- وناء الوفا، سمهودى، -، -
16- شهيد پاسخ مى دهد، سيدرضاحسينى نسا، انتشارات سازمان حج، تهران
17- پيام حکمت، محمّدتقى فخعلى، بعث مقام معظم رهبرى، تهران
18- کشف الارتياب فى اتباع محمدبن عبدالوهاب، امين عاملى، -، -
19- سننى، ترفدى، -، -‏

نسخه چاپ

اهداف استعمار از افرينش فرقه وهابيت -وهابيت ويهود

رفيع رفيعي — Fri, 06 Jan 2012 16:20:00 GMT

اهداف استعمار از آفرينش فرق? وهابيت- وهابيت و يهود

اهداف استعمار از آفرينش فرق? وهابيت : تحريف حقيقت اسلام و هجمه عليه مقدّسات آن، خنثي کردن و به انحراف کشيدنِ احکامي چون جهاد و فروکاستن دين به نماز، ممانعت از تجمع در زيارتگاهها به عنوان يکي از نمودها و پايگاههاي وحدت و قدرت سياسي مسلمانان و تخريب آنها به عنوان مظاهر شرک، و نيز ايجاد تفرقه و جنگهاي داخلي و خونريزي بين مسلمانان از اهداف اصلي استعمار در خلق فرق? وهابيت بوده است (اختلاف اهل تشيّع و تسنّن که پيش از ظهور وهابيت، ده درصد بود، با فعاليتهاي اين فرقه امروز به نود درصد افزايش يافته است). استعمارگران که مي دانستند اگر مسلمانان اسلام حقيقي را درک نمايند ديگر تن به استحمار و استثمار نخواهند داد، سياست ظريفانه و مؤثر تخريب اسلام حقيقي و تقويت اسلامِ کاذبِ خود را در پيش گرفتند (بنا بر ضرب المثل عربيِ «آهن را تنها آهن مي تواند ببُرَد» استعمار انگلستان تشخيص داد که تنها راه تخريب اسلام اين است که با توسّل به حرب? مذهب عليه مذهب، خودِ اسلام را وسيل? مبارزه با اسلام نمايد يعني همان شيوه اي که معاويه و اخلافش بدان متوسل گرديدند.ميرزا ملكم خان، از پيشگامان فراماسونري ايران و مؤسس فراموشخانه مي گويد: براي اين كه دين را از بين ببريم بايد از قالب دين استفاده كنيم). استعمارگران با قرار دادن اصل انکار سنّت رسول خدا(ص) و تکيه بر شعار «حسبُنا کتاب اللّه...کتاب خدا ما را بس است» در اين فرق? نوظهور، مفتيان وهابي را جايگزين اوصياي رسميِ پيغمبر(ص)کرده و با در دست گرفتن تفسير قرآن، هدايتِ خوارج عصر جديد را در دست گرفته و توسط ايشان فتوا به تکفير مسلمانان مي دهند .

* هنگامي که اميرالمؤمنين(ع) عبداللّه بن عباس را براي گفتگو با خوارج فرستاد بدو فرمود: «به قرآن بر آنان حجت مياور که قرآن تاب معانيِ گونه گون دارد...ليکن به سنّت و حديث پيامبر(ص) با آنان گفتگو کن که ايشان را راهي نبود جز پذيرفتن آن».

لرد کرزون در توصيف مسلک وهابيت مي‎گويد: «اين دين عالي‎ترين و پربهاترين ديني است که براي مردم به ارمغان آورده شده است!». جولد تسهير، مستشرق يهودي نيز محمدبن عبدالوهاب را پيامبر حجاز خوانده و مردم را به متابعت از افکار او فرا مي خواند. استعمارگران براي نابودي اسلام يک طرح دويست ساله تهيه کرده و به مرحل? اجرا نهاده اند. امروز سلفيون و وهابيون با نهادن نام «اسلام» بر تروريسم و ساديسم*، به لطف رسانه هاي صهيونيستي که عبارت «تروريسم اسلامي» را به جاي «تروريسم سلفي و وهابي» به کار مي برند، به قدري در انجام وظيف? خود در ترسيم چهره اي درنده و خونريز از اسلام موفق عمل کرده اند که بسياري از نوجوانان و جوانان مسلمان از بيان مذهب خود در مدارس و دانشگاههاي غرب شرم مي کنند (لطفاً رجوع فرماييد به عنوان «سازماندهيِ تروريسم بين المللي براي اعمال فشار بر دولتهاي جهان»).

*آخرين شگرد سازمان القاعده در استفاده از کودکان و نيز زنان روان پريش و عقب افتاد? ذهني در عمليات موسوم به انتحاري در عراق و انفجار ايشان با دستگاه کنترل از راه دور و موبايل هاي تغيير کاربري داده شده به عنوان چاشنيِ انفجاري، نمايانگر اوج توحّش و ورشکستگي اخلاقيِ پيروان ابن عبدالوهاب و ابن تيميه است.

وهابيت که به عنوان جرياني انحرافي و وابسته به استعمار، وظيف? جلوگيري از تداوم و گسترش اسلام اصيل را بر عهده داشته است، تلاش در تخريب و ايجاد تزلزل در مباني فکري و اعتقادي شيعيان را به عنوان محور اصلي اين جريان دنبال مي‏کند. صهيونيزم و وهابيت که ظلم ستيزي، عدالت طلبي و آرمان خواهيِ تشيع(که ريشه در اعتقاد به مهدويت دارد) را بزرگترين تهديد براي منافع و موجوديت نامشروع خود مي دانند* امروز با تمام توان مي کوشند تا از گسترش اين فرهنگ در منطقه و نيز جامع? جهاني جلوگيري نمايند.

*بن گوريون، بنيانگذار رژيم اسرائيل گفت: «بزرگترين نگراني اسرائيل، ظهور محمد ديگري در منطقه است».